भो ! कुरा नगरम् पीडाका
प्रताडनाका अनि शर्मका
लाजका, घृणाका र उन्मादका
प्रतिज्ञा अथवा प्रतिबद्धताका
अनि कुरा नगरम् आदर्शका वा
स्वपनाका जो तिमीले बाडेका थियौ ।

जहाँ तिमी उभिएका थियौ
र, उभ्याएका थियौ हामीलाई,
एउटा चट्टानी स्वाभिमानको शिखरमा
भत्काएर त्यही सबै जे थियो
धुलाम्य बनाई सकेपछि
भो ! कुरै नगरम् तिम्रो पौरूषत्व र वीरताको ।

छिन्नभिन्न पारेर गर्विला गाथाहरू
धुजाधुजा पारेर रक्तरञ्जित इतिहास
अलापेर फेरि भक्ति गानहरू
भो ! नसुनाऊ अब ती आदर्शहरू
अनि यी चर्तिकलाहरू
यी अर्तिकलाहरू निरन्तर
शिष्यहरूले गरेकै छन् नि जयजयकार
गाएकै छन् भजन र स्तुति
त्यसैले भो नसुनाऊ अब ती
बहादुरी र विभिषिकाहरू ।

किनकी जसले
दिउँसै रात पारे
अनि, अन्धकारलाई प्रेम गरे
जसले सूर्यलाई जलाए
र खरानी हात पारे
त्यसैले
भो ! अब कुरै नगरम्
यी बेशरमका बातहरू
भो ! अब कुरै नगरम्
तिम्रा बाध्यताका
रातहरू ।