चुपचाप छु धेरै दिनदेखि
किनकी बाहिर
निस्पट्ट अन्धकार छ ।

बादल मडारिरहेको छ
आकाश झन झन
बेतोडले गर्जिरहेछ
र, चौपायाहरू तल फाँटमा
बेसुरले भागिरहेछन् ।

उता गइरहेछन्
यता फर्किइरहेछन्
पुच्छर उचालेर डुक्रिदै कुदिरहेछन्
उताबाट यता र यताबाट उता
कति घाइते छन्, भागदौडमा

रमिता छ अजीवको, तमासा छ !
तर, म चुपचाप छु धेरै दिनदेखि
किनकी बाहिर निस्पट्ट अन्धकार छ ।

सायद आकाश खुल्ने छैन अब
र, सूर्य जन्मने छैन फेरि
र, चर्को घामको कुरा हुने छैन यहाँ
सन्नाटा अझै बढ्ने छ
र, आवाजहरू अझै क्षीण हुनेछन् ।

र, झोसिने छन् चिसो ओसमा
चेतनाका अणुहरूलाई
मानिसहरू निशब्द हुँदै जाने छन्
शब्द, भाव, विवेक र चिन्तनको
निशस्त्रिकरण अथवा नि:शब्दीकरण
तर पनि म चुपचाप छु धेरे दिनदेखि
किनकी बाहिर निस्पट्ट अन्धकार छ ।

चौपायाहरूको भाग दौडको परिणत
बलिदानीको प्रतिमूर्ति
लोकतन्त्रको चौतारी
तल फाँटमा छिन्नभिन्न
भएको छ रे
कुल्चिएर, ठोकिएर
धुजाधुजा गरिएको छ रे
त्यो छहारी
विदीर्ण र कामै नलाग्ने भएपछि
सोचिरहेछु ! देखिरहेछु ! र सम्झिरहेछु !
मेरा मूल्यहीन रगत र पसिनाका
थोपाहरू

किंकर्त व्यविमुढ भएको छु
र, केही अनुमान गर्न सकिरहेको छैन म
किनकी बाहिर निस्पट्ट अन्धकार छ ।
बाहिर निस्पट्ट अन्धकार छ ।

सूर्य विनायक, भक्तपुर